Διάλογος με την Επικαιρότητα
17 ετών
Να μιλήσεις ή να σιωπήσεις σε μια τέτοια στιγμή;
Μια διαρκής πίεση από τα χρόνια της νηπιακής ηλικίας ακόμα: γλώσσες, αθλητισμός, χορός, μουσική, «ιδιαίτερα», στη συνέχεια … μια παιδική ηλικία που περνά σε διαδικασίες εκμάθησης του ανταγωνισμού και του ατομικισμού. Με τελικό στόχο την καλή αμοιβή μιας εξίσου «καλής» εργασίας.
Μια διαδικασία ένταξης σε μέτρα και σταθμά μιας παγκόσμιας, άκρως ανταγωνιστικής, κοινωνίας. Όπου η ευτυχία μας αποτιμάται σε τρόπους κατανάλωσης.
Όπου τα παιδιά κουβαλάνε το φορτίο της δικαίωσης των προσδοκιών των γονιών τους, αυτών των σημαντικών «Άλλων» της ζωής τους.
Όπου η ανθρώπινη αξία κρίνεται από την απόδοση σε εξετάσεις και εξεταστικές.
Όπου η αποτυχία σημαίνει «μη ζωή».
Όπου κυριαρχεί η σύγκριση. Ο μετρήσιμος στόχος. Η «επιτυχία» της εικόνας.
Και αν δεν τα φτάσουμε όλα αυτά; Τότε τι; Με τι εξισώνεται η «αποτυχία»;
Ανασφάλεια; Ματαίωση; Απόρριψη; Ενοχή; Μοναξιά; Κατάρρευση;
Όλο το βάρος των προσδοκιών της εποχής μας στις πλάτες τους.
Ήρθε και καταστάλαξε και στις ψυχές τους.
Δεν αντέχεται.
Να μιλήσεις ή να σιωπήσεις σε μια τέτοια στιγμή; Μάλλον, απλά να ακούσεις…